♫  Eminem - Not Afraid.  

Fen

“Hoe bedoel je, afgezegd?” snauwde ik in m’n telefoon. Ik kon het even niet opbrengen om vriendelijk te zijn tegen mijn collega, Emily.
“Yup, Lara belde om te zeggen dat haar nieuwe vriend is opgenomen in het ziekenhuis, een heel verhaal over dat hij de laatste tijd ook zo vermoeid was, blabla, en nu kan ze dus niet komen”, legde ze uit.
“Dit is een ramp! Zorg dat het door gaat! Neem desnoods dat hele ziekenhuisgedoe op in het interview, wat dan ook!” beval ik in paniek. Als de hoofdredactrice, Brenda, dit te weten kwam… En het verhaal over lezeres Lara die in een depressie was geraakt nadat haar ex haar tig keer bedrogen had, zou het coververhaal worden…
“Oké, oké, ik probeer het te regelen… Ik zal wel naar haar toe gaan en dan leggen we het interview af in het ziekenhuis of zo”, mompelde Emily.
“Alsjeblieft, zorg dat het oké is, want je weet hoe slechtgehumeurd Brenda de laatste tijd al is”, smeekte ik.
“Komt in orde. De plotselinge opname van haar vriend brengt wat extra drama in het verhaal, en je weet het ondertussen wel, hoe meer tragedie, hoe liever de mensen het willen lezen.”
We zeiden gedag en met een grote zucht klapte ik mijn telefoon dicht. Ik stond in de wc van een klein koffiehuisje, ‘Le Petit Bonjour’. Ik was er nog nooit geweest, maar het was het dichtst bij het kantoor van Emma, en er was tijdsdruk. Ik moest nog een laatste gesprek afnemen met Jonas Coppens, de tv-presentator van de talkshow ‘Op de koffie’. Ik werkte mijn make-up bij, herschikte mijn gebloemd rokje, stapte de toiletten uit en liep terug naar het tafeltje. Mijn blocnote met het logo van Emma lag er al klaar, samen met m’n pen en een cappuccino voor tijdens het wachten. Als hij nog langer wegbleef, kon hij zijn artikel op z’n buik schrijven, dacht ik pissig terwijl ik ging zitten.
Net op dat moment stapte een man het koffiehuisje binnen. Hij zag er redelijk oké uit; een nogal hoekig gezicht, kort stoppelbaardje en bruin, verknipt haar tot ietsje over zijn oren. Ik herkende hem meteen van op televisie, alleen zag hij er in het echt vermoeider uit. Maar toch knapper, eerlijk gezegd. Hij kwam op me afgestapt en stak zijn hand uit.
“Jij moet Fen Cheung zijn?”
Mijn kleine vingers verdwenen helemaal in zijn grote, mannelijke hand. “Fijn kennis te maken, meneer Coppens.”
“O, zeg gerust Jonas.” Hij glimlachte en zijn vriendelijke, bruine ogen lachten mee.
Het interview ging heel snel voorbij. We babbelden en babbelden. Wat een aangename stem had die man! Hij praatte voluit over z’n job en z’n programma’s en aan de manier waarop hij erover vertelde kon je horen dat hij het enorm graag deed. Over z’n privéleven wilde hij niets kwijt, hoe hard ik ook probeerde. Uiteindelijk vond ik het spijtig dat we zo snel afscheid moesten nemen.
Terug op m’n bureau was Emily er niet. Die was waarschijnlijk nog het interview bij Lara aan het afleggen. Ik keek op de klok boven onze werkplek. Nog een halfuur voor de vergadering in Brenda’s kantoor. Ik kon alvast beginnen aan het uittypen van het artikel, dacht ik en ik nam mijn blocnote. Even was ik weer jaloers op Danniëlle, die een hele week de tijd had om gewoon haar eigen column te schrijven, en niet eens naar het kantoor moest komen, tenzij voor de belangrijkste vergaderingen. Maar goed, daar wilde ik niet weer over gaan zitten piekeren. Ik had ook geen klagen. Terwijl ik typte, zag ik iets flikkeren in mijn ooghoek. Ik keek om: mijn antwoordapparaat. Waarschijnlijk mam. Ik liet het afspelen.

 

Liefste, waarom neem je je telefoon nou niet op? Je zit nu toch op je werk? Dit is belangrijk. Ik en je vader moeten je iets vertellen. Kun je na het werk even langskomen? Liefst zo snel mogelijk. Je zult het geweldig vinden. Dag schat.

O nee. Dit was fout. Nee, nee, nee! Ik kon m'n oren niet geloven. Dit was net zo'n bericht als toen ze me wilden vertellen dat ze opnieuw gingen samenwonen, na een break van tientallen jaren. Ze was al net zo erg als Beau, die liet zich ook veel te veel leiden door oude gevoelens. Over is over, waarom hielden die vrouwen zich daar nu niet aan? "Maar hij is afgekickt!" had mam toen talloze keren gezegd. "Het is oké, Fen, liefste. Niet zo bang. Het wordt gewoon een nieuwe start."

Bang! Ik was niet meer bang. Dat was vroeger. Nu walgde ik er gewoon van dat hij een tweede kans had gekregen.

Hij zat in de zetel, benen gespreid, zappend langs alle kanalen en met een grote bak pils naast zich. Mama was nog niet thuis van het werk, zoals elke avond. Ik had me braaf gewassen en mijn pyjama al aangetrokken. Ik stond in de deuropening. "Slaapwel", mompelde ik en ik wilde zo snel mogelijk terug naar boven gaan, naar m'n bed, maar hij riep me terug.

"Ga je nu al slapen? Kom je niet nog even bij papa zitten?" vroeg hij en hij klopte op zijn knie. Hij klonk dronken, alweer.
"Jij bent m'n papa niet", antwoordde ik. "Mijn papa woont in Azië. Dat is ver van hier. Dat vertelde mama."
"Ja, maar heb je ooit al een cadeautje gehad van je echte papa? Of zelfs maar een knuffel? Hij is geen echte papa, toch?"
Ik was boos. "Ik ben zijn kind. En jij bent ook geen goeie papa. Je maakt mij en mama bang. Dat heeft mama ook verteld. Ze is bang van jou!"

En ondanks het feit dat hij nooit écht iets met me had uitgehaald, vond ik hem nog steeds vreselijk. Nu ik hem weer telkens bij mam zag... Ik schaamde me zo, iedere keer hij me aankeek. Maar dat liet ik nooit merken.

Mijn vader en stiefvader hadden er voor gezorgd dat ik geen vent meer vertrouwde. Ik probeerde mijn vriendinnen zoveel mogelijk te waarschuwen in verband met mannen - weliswaar zonder de achterliggende redenen te vertellen - gewoon omdat ik niet wilde dat ze teleurgesteld zouden worden.

"Fen?"

Ik schrok toen ik mijn naam hoorde en veegde de herinneringen weg. Emily was de ruimte binnengestapt, met haar recorder nog in haar hand. "Ik heb alles wat ik nodig heb", verkondigde ze glimlachend.

"Geweldig. Laten we al naar de vergaderzaal gaan, we hebben nog maar tien minuten", zei ik en ik sprong recht.

"Je klinkt zo gespannen. Is er iets?" vroeg Emily.

"Nee, niets. Er is niets."

# door Anke

Bram. Bij elke stap die ik zette. Bram, Bram, Bram. Ik ging de hoek om, de groen geverfde schoolpoort kwam in zicht. Terwijl ik de speelplaats overstak, dacht ik aan wat hij me beloofd had.

Zijn groene ogen die in de mijne keken terwijl we languit op bed lagen, ergens midden juli 2004, onze examens net achter de rug. Ik voelde me een van de gelukkigste meisjes op aarde.
"Ik zie je graag", gromde hij in m‘n oor. Ik moest lachen, duwde hem van me af.
"Bewijs het!"
“Heb ik dat niet net gedaan, dan?” vroeg hij speels. Zijn vingers wandelden over mijn buik.
“Dat bedoel ik niet, gekkie. Dat alleen is niet genoeg,” zei ik.
“Nou, je bent wel veeleisend hoor!” Hij begon me overal te kussen, maar ik liet me niet afleiden. “Ik wil dat je belooft dat je voor altijd bij mij zal blijven.” Het bleef even stil, Bram gniffelde.
“Kom op, beloof het dan!” Ik gaf hem een uitdagend duwtje.
En opnieuw keek hij in mijn ogen, alsof hij probeerde uit te zoeken of ik het meende. Toen zuchtte hij. “Natuurlijk blijf ik voor altijd bij jou. Wat zou ik anders moeten?”
“Weet ik niet.”
“Ik kan niet zonder jou, liefje. Echt. Ik laat je echt niet in de steek.”

Maar toen had ik hem nog niets verteld over wat hij al bij mij veroorzaakt had. Over wat er op dat moment al in mijn buik aan het groeien was.
“Mamaaa!”
Ik schrok op uit mijn overpeinzingen. Jade sprong van de schoot van de opvangjuf en sloeg haar armpjes om mijn benen.
“Dag schatje. Hey, Caroline”, begroette ik. Caroline glimlachte. Nog voor ik mijn mond kon opendoen, antwoordde ze mijn onuitgesproken vraag: “Ja, natuurlijk is ze flink geweest. ‘t Is een brave meid.”
Jade grijnsde naar me vanonder haar rechte pony. Wat werden kinderen toch zo snel groot!
“Het spijt me dat je steeds zo lang op haar moet blijven passen. Maar om vier uur is het altijd ontzettend druk in het secretariaat, iedereen komt altijd last-minute nog vanalles regelen en…” Ik zuchtte.
“Wat maakt het uit joh, jij doet jouw job, en ik de mijne. Er wacht thuis toch niemand op me”, zei Caroline en ze haalde haar schouders op. Ze was al eind de vijftig, maar haar man was gestorven aan kanker nog voor ze aan kinderen konden beginnen. Nu was ze op pensioen, en ze had zich vrijwillig opgegeven als opvangjuf in basisschool De Zonnebloem. Ze hield onwijs veel van haar sloebers. Toch voelde ik me altijd zo schuldig als ik Jade kwam ophalen en zag dat alle andere kinderen die soms wat later bleven, al allemaal waren afgehaald.
We namen afscheid en ik liep met Jade aan m’n hand naar de auto.
“Mam, je was weer laat”, bemerkte ze.
“Ja, weet ik, mama was erg druk op het werk.”
“Dat bedoel ik niet! Ik kreeg toch een ijsje? Dat had je beloofd, als je nog eens laat zou komen.”
Wat onthield ze goed. Ik vroeg me af of ik wel genoeg geld bij had.
“Ja, je krijgt je ijsje.” Natuurlijk kreeg ze het. Hoe kon je zo’n kind nu iets weigeren? Als er iets was wat ik absoluut niet wilde, dan was het wel dat Jade iets tekort kwam omdat ik de eindjes soms niet aan elkaar kon knopen. Dus stopte ik met haar aan het stationswinkeltje en kocht voor haar het dure ijsje dat ze wou. Ze straalde, en toen ze vroeg waarom ik geen ijsje wilde, zei ik dat ik op de ‘grote school’ al een ijsje had gegeten met mijn collega’s.
“Ooooh, welk?” vroeg ze me nieuwsgierig, met haar mond vol chocolade.

Jade lag al in haar bed, ik had me gewassen en het appartementje was opgeruimd. Ik haatte de stilte, en daarom zette ik de tv aan. Terwijl ik langs alle zenders zapte - donderdagavond, er was natuurlijk niets degelijks op - overliep ik het telefoongesprek van daarnet nog even. Fen had me gebeld en we hadden het over Bram. Nou, Danniëlle was er natuurlijk ook bij. Soms was ik best jaloers dat zij elkaar steeds hadden in hun mannenloze huis. Maar ik had Jade natuurlijk, en niemand kon haar van me afpakken.
In ieder geval, Bram was verhuist naar dit dorp. Mijn dorp. Hij wist natuurlijk niet dat ik hier woonde. Maar ik zag hem gisteren op de parking van de supermarkt. Met z’n vriendin. Ik was erg geschokt, kon me niet meer bewegen. Het liefst wilde ik me achter mijn auto verstoppen. Maar hij zag me niet. Ze hadden alleen maar aandacht voor elkaar terwijl ze hun bomvolle winkelwagentje uitlaadden.
Toen mijn moeilijke, eenzame periode - de zwangerschap - voorbij was dacht ik dat ik hem in ieder geval nooit meer zou terug zien. Jade had me de kracht gegeven om door te gaan met mijn leven, om te vechten voor ons tweetjes, moeder en dochter. Ik kon best een goede alleenstaande moeder zijn. En ik vocht nog steeds. Maar nu ik zijn gezicht terug gezien had, kwam alles weer terug. De herinneringen, de momenten, de beloftes. Geen seconde lieten die dingen me nog met rust. “Ik dacht dat je er over was,” had Fen gezegd. Op dat punt had ze me nooit helemaal begrepen, denk ik. Ze snapte niet hoe het voelde, wanhopig verliefd zijn. Ze begreep niet hoe moeilijk het was om hem gewoon een ‘onverantwoordelijke en ongevoelige klootzak’ te vinden, zoals ze hem zelf genoemd had. Danniëlle vond dat ik me niet druk moest maken. “Het is niet omdat hij in de buurt woont dat je hem daarom elke dag moet zien”, zei ze. Maar dat wilde ik net: ik wilde hem terug elke dag zien. En niet alleen zien. Ik wilde hem terug kunnen voelen, horen, ruiken, proeven.
En tegelijk haatte ik mezelf omdat ik dat na al die tijd nog wilde.
Waarom was mijn leven verdomme zoveel ingewikkelder dan dat van de anderen?

# door Anke

♫  Enrique Iglesias - Hero.

Danniëlle

Ken je dat gevoel? Dat je altijd alles samen gedeeld hebt, en ineens gaat je allerbeste vriendin haar eigen leven leiden en vertelt ze je haar eigen verhalen en herinneringen waar je niet mee kunt meepraten. Een pijnlijke periode, maar dat liet ik Lieselot natuurlijk niet merken. Natuurlijk mocht ze haar eigen gang gaan. Er zal een tijd zijn dat ik blij zal zijn met mijn eigen leven en ook niet meer alle details aan haar zal vertellen, bedacht ik streng. Ik moest ophouden met zeuren. Maar toch, het was alsof we altijd verbonden waren geweest met een heel sterk lint. En als we niet bij elkaar waren, zoals toen we op kot gingen elk in een andere stad, rok het lint zich uit. Maar nu rok het zich niet meer uit. Ik kon het bijna letterlijk doormidden voelen breken, toen Lieselot de hand van Lucas nam en ze zich naar het midden van de dansvloer begaven. Ik miste mijn zachte, versleten sofa en snoepjespyjama die ik had in mijn huurhuis, zodat ik met opgetrokken knieën lekker kon zitten mokken. Maar helaas, ik moest het doen met hoge, beklede stoelen en een jurkje van D&G. En daar gingen ze, op Enrique's prachtige 'Hero', als Belle & het beest, Romeo en Julia, Tristan en Isolde, Hero en Leander, Orpheus en Euridice, Edward en Bella,... (Mijn excuses voor de niet-chronologische opsomming van geliefden, maar je begrijpt wel waar ik op doel) Hij was niet lelijk, die Lucas. En in de korte gesprekjes die ik er al mee gevoerd had was hij best wel grappig. Als hij maar goed zorgde voor Lieselot.

"Oké, ik zie het wel, je bent aan het kwijnen in zelfmedelijden."
Ik schrok op. Fen natuurlijk, mijn van Koreaanse afkomst huisgenote. Nog zo'n 'zus' van me. Ik hoefde haar ook helemaal nooit iets uit te leggen, ze begreep me altijd meteen.
"Fen, vertel me; waarom heb ik zo geen man?" vroeg ik haar somber. Ze grinnikte en schoof de stoel naast me naar achteren. Haar lange, lichtpaarse jurk was van één of ander onbekend merk, maar ze stond er beeldig mee.
"Ha!" Haar bruine ogen schitterden. "Dát exemplaar daar, dat is één van die zeldzame uitzonderingen waar ik ooit over vertelde."
"Uitzonderingen zijn altijd zeldzaam", merkte ik op.
"Nou ja, je begrijpt het punt wel. Lucas is één van die met-uitsterven-bedreigde vrouwvriendelijke venten. De rest van dat geslacht..." Ze deed alsof ze rilde van afgrijzen.
Fen is nogal... tegen het mannelijk geslacht. Ze overhaalde me ooit eens om een 'single-tot-de-dood-ons-scheidt'-contract te ondertekenen. Laat ik zeggen dat ik die avond al een behoorlijk aantal van onze zelfgemaakte cocktails op had, dus het contract werd ongeldig verklaard.

We keken toe hoe de dansvloer zich langzaamaan vulde met koppeltjes.

"Kijk, de reden dat jij nog niet zo'n ring rond je vinger hebt, is dat je je carrière hebt laten voorgaan. Je hebt nu toch de job waar je altijd van gedroomd hebt? Je bent nog veel te jong om nu al te gaan treuren over mánnen. Geniet toch van je vrijheid!" Het was Fen's favoriete toespraak waarin haar inlevingsvermogen helemaal z'n gangetje ging.

"Ik dacht dat je Johan zou vragen of hij wilde oppassen?" vroeg Fen verbaasd.
"Dat heb ik ook gedaan, maar hij had een date vanavond", mompelde Beau. Het viel me op dat zij er ook niet al te vrolijk bijliep vandaag. Fen zag het ook.

"Hè, wat is dat toch met jullie? Dit is juist een dag waarop je vrolijk hoort te zijn! Horen jullie dat daar?" Fen stak een vinger in de lucht en beval ons te luisteren.

"Waar heb je het over? Ik hoor hier zoveel. Het is ook zo lawaaierig", zei Beau schouderophalend. Ik keek nieuwsgierig naar Fen.  

"Jullie luisteren niet goed! Daar, in de verte! Hoor je die overgang van de dj dan helemaal niet?"

"Bedoel je..." We wachtten, en langzaamaan werd de begintune duidelijker.
"Cindy Lauper!" gilden we uiteindelijk met z'n allen uit, en we werden door Fen van onze stoelen gesleurd. Het duurde slechts enkele seconden vooraleer we het midden van de dansvloer bereikt hadden en uit ons dak gingen op Girls just wanna have fun. De kommetjes chocomousse bleven voor de rest van de nacht vergeten op het keurige gedekte tafeltje staan.